ضروریت بیعتِ هنری و فرهنگی با سومین رهبر انقلاب

تبریک به ملت ایران و انتخاب سومین رهبر جمهوری اسلامی را فقط در شهرمهربانی بخوانید.
در جنگ با دشمنانِ سفاک تنها راه نجات بیعت با رهبری است. انقلابِ فرهنگیِ ایران یک ساز و کارِ هنری از سال 1357 در پیش گرفت و آن را حوزه‌ی هنری نامید. این حوزه اگرچه در برخی از زمینه‌ها بی‌هنرترین حوزه‌ی فرهنگیِ این انقلاب است امّا با جدیت و پشتوانه‌ی انقلابی تا امروز دستاوردهای مهمّی برای کشور داشته. انتخاب سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (حفظ الله) به عنوان سومین رهبرِ انقلابِ اسلامیِ ایران یک دستاوردِ هنری است که فقط از دشمنانِ احمقی مانند: ترامپ و نتانیاهو حاصل می‌شود؛ خداوند این دشمنان را برای حفاظت از ایران خلق کرده. دشمنی این افراد نه با نظامِ ایران بلکه با ذاتِ ایران و ایرانی است و در چُنین شرایطی تبعیت از دومین فرزند آیت الله سیدعلی حسینی خامنه‌ای (ره) همانطور که بر عمومِ مردم واجب است بر حوزه‌ی هنری واجب‌تر خواهد بود چرا که این مدیوم باید مسئله‌ی سرگرمیِ مخاطبِ ایرانی را هنرمندانه مرتفع کند و به شبکه‌ها و پلتفُرم‌های سودجو اجازه ندهد تا صرفاً با تقلب از روی کلیشه سازانِ کُره‌ای و تُرکی فرهنگِ غرب‌زده را به جامعه تلقین کنند. حوزه‌ی هنری از آغازِ فعالیتِ خود تا به امروز دستاوردهای ویژه‌ای داشته امّا متأسفانه با کوتاه آمدن در برابرِ غرب‌زده‌ها پیچِ نمایش در کشور را دستِ نا اهلان سپرده. من به عنوان منتقد سینما که بسیار تئاترهای اصفهان را دنبال می‌کنم بر خود و…
واجبِ کفایی می‌دانم این نکته را گوشزد کنم که تعدادِ بی‌شمار بی‌هنر در حوزه‌ی نمایشی اصفهان فعالیت می‌کنند که صرفاً مباحثِ تئوری و آکادمیک را به صورتِ ایدئولوژیک به هنرجو آموزش می‌دهند این در حالی است که هنرجو برای دوست‌پسر یافتن یا دوست‌دختر جذب کردن به آموزشگاه‌ها و دانشگاه‌ها مراجعه نمی‌کند بلکه باید از او یک نیروی عملیاتیِ فرهنگی – هنری ساخت که در برابرِ تجاوز به میراثِ تمدنیِ انقلاب حرفی برای گُفتن داشته باشد. شکسپیر، میلر، جویس، کریستی و… اگر ترجمه‌ی خوب و قابل تأملی از آثارِشان یافت شود، جذاب و به خودیِ خود مهم هستند امّا از همه مهم‌تر برجای گذاشتن اثری است که از دلِ جامعه‌ی ایران، از مردم برای مردم و مردم برای رهبری، برخواسته باشد. متأسفانه در سینمای ایران کارگردان است که مطرح می‌شود نه اثر و این به جامعْ بودن سینما لطمه خواهد زد. در نمایشِ ایران هم اگر بهرام بیضایی را خط بزنیم و از رادی و ثمینی نگوییم چیزی برای ارائه نخواهد ماند. پس این تکیه بر فردیت در حوزه‌ی هنری انقلاب است که تا به اینجا مانع بروز آثاری شده که روی ریل نیستند و با هرخوانشِ غلطی می‌توانند به بی‌راهه روند. ضرورتِ بیعت با سومین رهبر انقلاب اسلامی از سوی حوزه‌ی هنری تنها نباید در کلام خُلاصه گردد بلکه ضروری‌تر آن است که آثاری تولید شود تا علاوه‌بر پُر کردنِ دستِ ما در برابر جنگِ شناختی و رسانه‌ای، پشتوانه‌ی فرهنگی و هنری کشوری باشد که اکنون در ویژه‌ترین بازه‌ی تاریخی قرار دارد.

منبع خبرگزاری فارس