اگر زیر ۳۰ سال هستید، حتما یک رمان برای نوشتن دارید

تاریخ انتشار : یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۶:۲۰
کد خبر : 3170

نویسندگان بزرگ هرکدام آداب و برنامه‌ای برای نوشتن دارند. محمدحسن شهسواری نیز می‌گوید نوشتن زمانی جدی می‌شود که به عادتی روزانه و جدایی‌ناپذیر از زندگی بدل شود. «هر آدم زیر ۳۰ سال یک رمان درون خودش دارد.» این جمله محمدحسن شهسواری، نویسنده، در نگاه اول اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما پشت آن یک مشاهده مهم

نویسندگان بزرگ هرکدام آداب و برنامه‌ای برای نوشتن دارند. محمدحسن شهسواری نیز می‌گوید نوشتن زمانی جدی می‌شود که به عادتی روزانه و جدایی‌ناپذیر از زندگی بدل شود.

«هر آدم زیر ۳۰ سال یک رمان درون خودش دارد.» این جمله محمدحسن شهسواری، نویسنده، در نگاه اول اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما پشت آن یک مشاهده مهم درباره انسان و تجربه زیسته او پنهان است. بیشتر آدم‌ها در سال‌های جوانی، داستانی دارند که ارزش روایت شدن دارد؛ مجموعه‌ای از عشق‌ها، شکست‌ها، رؤیاها، ترس‌ها و خاطراتی که می‌تواند ماده خام یک رمان باشد.شهسواری معتقد است مسئله اصلی، داشتن داستان نیست؛ مسئله این است که چند نفر می‌توانند آن را به نوشتن تبدیل کنند و مهم‌تر از آن، نوشتن را ادامه دهند.

او که نویسنده رمان‌هایی چون «وقتی دلی» و مجموعه «ایران‌شهر» است در صحبت‌هایش در یک کارگاه از «آیین نوشتن» حرف می‌زند؛ عادتی که به باور او مرز میان کسی که یک رمان نوشته و کسی که واقعاً رمان‌نویس است را مشخص می‌کند.

شهسواری می‌گوید هر آدمی ممکن است یک یا دو رمان در وجود خود داشته باشد؛ داستانی که سال‌ها در ذهنش شکل گرفته و بالاخره روی کاغذ آمده است.

اما رمان‌نویس شدن، از نظر او، به نوشتن یک کتاب ختم نمی‌شود. رمان‌نویس کسی است که بتواند سال‌ها پشت سر هم بنویسد و هر چند سال یک بار اثری تازه منتشر کند.

او برای توضیح این موضوع، سراغ مثالی می‌رود که کمتر از یک نویسنده شنیده می‌شود؛ نماز اول وقت.به گفته شهسواری، وقتی نوشتن به یک آیین تبدیل شود، نویسنده در روزهایی که نمی‌نویسد احساس می‌کند چیزی را گم کرده است؛ درست شبیه کسی که به نماز اول وقت عادت دارد و اگر از آن باز بماند، احساس می‌کند بخشی از برنامه زندگی‌اش به هم ریخته است.

این نگاه البته فقط به شهسواری محدود نیست.

بسیاری از نویسندگان بزرگ جهان نیز نوشتن را نه یک فعالیت اتفاقی، بلکه بخشی از برنامه ثابت زندگی خود می‌دانستند. شهسواری در این باره به جمله‌ای از تولستوی اشاره می‌کند؛ نویسنده روسی که می‌گفت هر روز و در ساعت مشخصی می‌نویسد، نه فقط برای نوشتن، بلکه برای آنکه نظم زندگی‌اش از دست نرود.

شاید راز ماندگاری بسیاری از نویسندگان نیز همین باشد؛ ساعت‌هایی که هر روز تکرار می‌شوند. ساعت‌هایی که کم‌کم از یک عادت فراتر می‌روند و به آیینی برای زندگی تبدیل می‌شوند.

منبع خبرگزاری فارس