خطاب به آن‌که شرفش را به بهای لبخندِ جلاد فروخت!

خطاب به آن‌که شرفش را به بهای لبخندِ جلاد فروخت!

شنیده‌ایم از آستینِ «شهرک وحدت»، دستی بیرون آمده که نه برای یاری همسایه، بلکه برای گرا دادن به خون‌خواران دراز شده است. کسی که نام خود را آدم گذاشته، اما آمارِ جابه‌جاییِ مدافعانِ امنیت را کف دستِ رسانه‌هایی می‌گذارد که نان‌شان را در خونِ کودکانِ معصومِ «کودکستان مینای» می‌زنند.

ای وطن‌فروش! وقتی انگشتانت را روی کیبورد می‌چرخاندی تا نشانیِ پایگاه‌های امنیتِ این مردم را به دشمن بدهی، آیا تصویرِ لرزانِ دختربچه‌هایی که زیر موشک‌های رفقایِ تروریستِ تو پرپر شدند، جلوی چشمانت نبود؟ چطور نام خود را انسان می‌گذاری وقتی آشیانه‌ی آرامشِ همشهری‌ات را به گرگ‌های مستِ قدرت نشان می‌دهی؟

بدان و آگاه باش که «وحدت»، نام این شهرک است، نه جایگاهِ نفاق‌افکنانی چون تو. تو نه یک معترض، نه یک منتقد، بلکه «سربازِ بی‌مزدِ» کسانی هستی که کمر به قتل‌عام این ملت بسته‌اند. جابه‌جاییِ تجهیزات و نیرو به هر کجا که باشد، برای حفظِ جانِ همان مردمی است که تو با پیام‌هایت، آن‌ها را هدفِ مستقیمِ موشک‌هایِ بیگانه قرار داده‌ای.

هر کس این متن را می‌خواند، بداند: کسی که گرا می‌دهد، دستش به خونِ تمامِ بی گناهان آغشته است. خیانت به امنیتِ خانه، مرزی است که هیچ آزاده‌ای در هیچ جای جهان از آن نمی‌گذرد.

ای خائنِ خودفروخته! منتظر باش که تاریخ و غیرتِ این مردم، تو را زودتر از هر محکمه‌ای، در دادگاهِ وجدانِ عمومی به زباله‌دانِ ابدی پرتاب خواهد کرد. خاکِ ایران، نه جایِ قدم‌های لرزانِ توست و نه جایِ نجوایِ شومِ تو با دشمن

ننگ بر تو که امنیتِ خواهر و برادرت را به بهایِ هیچ فروختی!

نویسنده مهدیه ایمانی