پزشک احمدی؛ قاتلِ کت‌سفیدِ رضاشاه

آخرین فریاد زیر دار: «من قاتل نیستم، رضاشاه قاتل است»

پزشک احمدی؛ مردی که هم پرستار بود و هم جلاد.

مردی که مسیر زندگی‌اش از عطاری‌ها و داروخانه‌های مشهد و تهران آغاز شد و پایانش در میدان توپخانه، زیر چوبهٔ دار رقم خورد.

او هرگز پزشکی نخوانده بود، اما به مرگبارترین «پزشک» ایران بدل شد؛

مردی که با یک سرنگ، زندگی‌ها را خاموش می‌کرد.

شهرتش به آمپول‌هایش بود: آمپول داغ، آمپول هوا، آمپول انژکسیون.

در زندان‌های رضاشاهی، نام پزشک احمدی لرزه به جان زندانیان می‌انداخت؛

زندانیانی که در اوج شکنجه و فشار، می‌دانستند اگر او فراخوانده شود، بازگشتی در کار نیست.

اما حقیقت، تلخ‌تر از آن بود که در دادگاه گفته شد.

پزشک احمدی، قاتل بالفطره نبود؛

او محصول سیستمی بود که جلاد می‌ساخت.

او تحصیلات دانشگاهی نداشت. کار خود را از عطاری‌ها و داروخانه‌ها آغاز کرد و در مدت‌زمانی کوتاه، بی‌آن‌که روشن باشد چگونه و با واسطهٔ چه کسی، به بیمارستان سپه راه یافت و به‌عنوان پرستار مشغول شد.

در جراحی‌های دشوار حضور داشت، تجربه اندوخت و همان تجربه، بعدها به ابزار مرگ بدل شد.

در رژیمی که دستور از بالا می‌آمد و مسئولیت به پایین پرتاب می‌شد،

پزشک احمدی فقط مجری بود، نه آمر.

او را ساختند، به کار گرفتند، و زمانی که جنایت‌ها باید پاسخ داده می‌شد،

او را به دار سپردند؛

اعدام یک مجری، برای تبرئهٔ یک شاه.

در واپسین لحظات زندگی، زیر چوبهٔ دار، رو به مردم فریاد زد:

«مردم! من بی‌گناهم. من قاتل نیستم. قاتل واقعی خودِ رضاشاه است. من فقط دستورها را اجرا می‌کردم.»

اما تاریخ، بار دیگر، تصمیم گرفت حقیقت زنده نماند.

او را اعدام کردند

تا رضاشاه قاتل نماند.

پزشک احمدی به دار آویخته شد،

اما سیستمی که او را به جلاد تبدیل کرد،

هرگز محاکمه نشد.