شرح مولانا از خلوت با خدا

مولانا در این ابیات ناب، دستمان را می‌گیرد تا از هوس‌های کوچک بگذریم و به دریای بی‌کران فضل خدا برسیم.

ماه رمضان، موسم بازگشت و خلوت دل با خداست؛ زمانی که انسان بیش از همیشه نیاز خود را به فضل الهی حس می‌کند. در چنین فضایی، ابیات دفتر اول مثنوی معنوی، حال‌وهوایی مناجات‌گونه می‌یابد.

مولانا با ندای «ای خدا ای فضل تو حاجت‌روا» یادآور می‌شود که گره‌گشایی از کار انسان، تنها به فضل اوست. او دانش آدمی را «قطره‌ای» می‌داند که اگر به دریای حقیقت نپیوندد، یا در خاک تن دفن می‌شود یا در بادهای هوا و هوس خشک می‌گردد. از همین رو، از خدا می‌خواهد این قطره را پیش از زوال، به سرچشمه بی‌کران خویش متصل سازد.

در ماه روزه، این مناجات یادآور می‌شود که رهایی از هوا و بازگشت به دریا، مقصد اصلی سلوک انسان است. در ادامه بخشی از این ابیات را می‌خوانیم؛

ای خدا ای فضل تو حاجت روا

با تو یاد هیچ کس نبود روا

این قدر ارشاد تو بخشیده‌ای

تا بدین بس عیب ما پوشیده‌ای

قطرهٔ دانش که بخشیدی ز پیش

متصل گردان به دریاهای خویش

قطرهٔ علمست اندر جان من

وارهانش از هوا وز خاک تن

پیش از آن کین خاکها خسفش کنند

پیش از آن کین بادها نشفش کنند

گرچه چون نشفش کند تو قادری

کش ازیشان وا ستانی وا خری

قطره‌ای کو در هوا شد یا که ریخت

از خزینهٔ قدرت تو کی گریخت

منبع خبرگزاری فارس