بانک‌های آینده فرهنگی

بانک آینده سقوط کرد؛ نه به‌خاطر تمام‌شدن سرمایه، بلکه به‌خاطر تمام‌شدن اعتماد. مردم فهمیدند که عددهای بزرگ و ساختمان‌های شیشه‌ای الزاماً نشانه‌ی قدرت نیست، گاهی فقط پوسته‌ای‌ست روی ناکارآمدی. اما کاش کسی بود تا تراز مالی نهادهای فرهنگی را هم بررسی کند؛ آن‌هایی که سال‌هاست بودجه‌های کلان می‌گیرند و هر سال با لبخندهای مدیریتی، از

اما کاش کسی بود تا تراز مالی نهادهای فرهنگی را هم بررسی کند؛ آن‌هایی که سال‌هاست بودجه‌های کلان می‌گیرند و هر سال با لبخندهای مدیریتی، از “دستاوردهای فرهنگی” حرف می‌زنند — دستاوردهایی که معمولاً در حد چند بنر، چند نمایشگاه بی‌مخاطب و چند گزارش آرشیوی باقی می‌ماند.اگر در اقتصاد، ورشکستگی مالی جرم است، پس در فرهنگ، ورشکستگی فکری چه نام دارد؟بانک آینده با عدد و رقم سقوط کرد، اما بسیاری از سازمان‌های فرهنگی، بی‌آن‌که کسی بخواهد دفترشان را ببندد، سال‌هاست از درون فرو ریخته‌اند؛ فقط چون هنوز بودجه دارند، ظاهراً زنده‌اند.در این میان، نسلی از جوانان خلاق، نویسندگان، هنرمندان و پژوهشگران، بیرون از این نهادها، در حاشیه کار می‌کنند؛ بی‌ادعا، بی‌حقوق، اما با کارنامه‌ای واقعی‌تر از تمام مدیران پرادعا.در فرهنگی که انحلال برای بانک‌هاست و مصونیت برای سازمان‌ها، امید سخت دوام می‌آورد.اما حقیقت ساده است:جامعه‌ای که فقر فرهنگی‌اش را با بودجه پنهان کند، روزی از درون ورشکست خواهد شد — درست مثل همان بانکی که روزی نماد آینده بود.